Gedichten van C.S. Adama van Scheltema

Kindje! dat zacht met je vlasblonde popjeSpeelt, je rein stemmetje kan nog niet schreien,'t Lacht nu en zingt in moederlijk verblijenTeederlijk voor popje een liedje, — je kopjeWiegt als een bloemetje, dat bij het glijen's Avonds van de' avondwind, 't zijige kopjeDeint, en vleiende van de zon nog 'n dropjeKrijgt van haar wijn, om welig te gedijen.Kindje! nu wiegt het leven je in zijnBreede armen, als een popje zoo zacht, jeOogen zijn bloemen, — het daglicht dat lacht jeMoederlijk toe, — het sterke leven wacht je, — —Mocht eenmaal, — o! kindje moge altijd mijnLiefde als 'n krans muziek om je hoofdje zijn!

De regen houdt op — de zonGaat langzaam onder,De aarde, in die lichte bron,Lijkt wel een wonder!Aan wat lang geleden ísDenk ik geruster,Wat nog niet gestreden isZie ik bewuster.Het geurt in de schemering —Gij blinde buk: —Tusschen hoop en herinneringBloeit uw geluk!