Trouwgedichten

'k Heb menig menig uur bij ugesleten en genoten,en nooit en heeft een uur met ume een enklen stond verdroten.

Zie je ik hou van je,ik vin je zoo lief en zoo licht —je oogen zijn zoo vol licht,ik hou van je, ik hou van je.En je neus en je mond en je haaren je oogen en je hals waarje kraagje zit en je oormet je haar er voor.Zie je ik wou graag zijnjou, maar het kan niet zijn,het licht is om je, je bentnu toch wat je eenmaal bent.O ja, ik hou van je,ik hou zoo vrees'lijk van je,ik wou het heelemaal zeggen —Maar ik kan het toch niet zeggen.

Wij die onze eenzaamheidDroegen als goden,Wij kunnen minnenEindeloos...Zie welk een huis onsVerlangen gebouwd heeft:Landen en zeeënPlaveien zijn vloeren,Zonlicht en maanschijnZoldren de kameren,Achter de sterrenWijken de tinnen —Wij kunnen minnenEindeloos...

Dit is geluk:Dit is de vreugd die langer duurtDan de' eigen dag, dan overnacht;De vreugd die groeit in droomen onbedachtEn, vóor de zon den witten morgen vuurt,Om roereloozen slaper wachtIn al der aardedingen donkre pracht;Dit is de vreugd die zich niet meer bezint:O onverwonderd wonder, heilge machtVan 't dagelijks herboren kindDat vreugde om vreugde alleen bemintEn de aard tot in den hemel lacht;Dit is de vreugd die duren kan en duurt: —Dit is geluk.

Zienlijk wordt de wereld bleek,Welhaast zal het nachten —'k Weet, de woorden die ik spreek,Zijn mijn liefs gedachte:Godlijk is ons zuiver staanBoven 't lage duister —Godlijker is ondergaanIn vermeerden luister.

Als ik, van uw effen voorhoofd,De verwarde lokken strijk,En, mijn handen aan uw slapen,U in de oolijke oogen kijk....Voelt ge dan, mijn blonde meisje,Dat ik ziels-gelukkig ben,Schoon ik niet, met radde lippen,Al mijn zaligheid beken?Zouden duizend woorden kunnenZeggen, wat ik tot u zeg,Als ik op die volle lokkenZegenend de handen leg?Arme taal, die uit moet spreken,Hoe gij innig mij bemint,Als ge, ’t kopjen aan mijn schouder,Schreit als een gelukkig kind!

Zijt gij maar eindlijk eens mijn vrouw,Dan zal u de aard benijden!Wij leven pleizierig en teeder en trouw,In ’t feestlijkst verblijden.Ik zal, mijn lief, mijn lam, mijn ooi,Uw nukken als wetten vereeren; —Maar, kindlief! vind je mijn verzen niet mooi,Dan — ga ik separeeren.

De bruiloftklokke luidt, de kranzen zijn gewonden;komt allen, jonge liên en meiden, toegestroomd,aanhoort den bruiloftzang, den lofzang versch gevonden,ter eere van de Bruid en die haar halen koomt,Ze stond gelijk een blom, ontloken, en de windenverspreidden overal den zoeten geur van haar:„Wie zal de plukker zijn, wie zal de schoone vinden,wie, wie,” zei iedereen, „wie wordt heur wederpaar?”

Heil Bruidegom en Bruid, elkaêr van God gegevenvoortaan in lief en leed voor altoos lotgemeen!Heil by den ingang van uw nieuw, verdubbeld leven,gy, door Zijn Woord verklaard niet langer twee, maar één!Moogt ge ieder nieuwe zon, aan één disch gezeten,door d’ eigen drank gelaafd, en door éém brood gevoed,uw harten vol van heil, God lovend, welkom heeten,en roemen dáárin ’t meest — ’t Is vrucht van Jesus bloed!

In zachte zielevreugd, bevoorrecht echtlijk paar !vervult zich op dees dag uw zilvren bruiloftsjaar.Moog' zich die zilverglans tot gloed van goud verhoogen,op kroost met kroost van kroost uw dankbre grijsheid bogen,aartsvaderlijk gestemd tot hooger bruiloftsdisch,waarop wie Jesus eert van Hem genoodigd is.

Half een vijftigtal van jarent' zaam gedragen op de barenvan de ruime levenszee,met verwisslend wel en wee!Dat het feest zij in uw huis,hoe ook vaak beproefd in kruis!Is het vreugde?God verheugde!Waren't tranen ? — God verzoet!En voor allen die gelooven,maak' het Jesus-zelf daarbovenalles — en oneindig — goed!

In den naam des Gods van liefde,die by d’ aanvang heeft verklaardaan ’t boetseersel dat Hy vormdetot Zijn evenbeeld op aard:„hooger heil dan heel dit Edenu ten erfdeel toegezegd,nog een leven in het levenwerd van My u weggelegd.Uit de hand van uw Formeerder,uit uw eigen vleesch en beenzij eene egade u geschonkenmet u zalig, met u één.”

Van God bevoorrecht paar, in ’t bloeien uwer dagenvereenigd om te zaam Zijn zalig jok te dragen!Een lamp zij voor uw voet, een zon blijve op uw pad,langs ’t u gegunde spoor nar de eeuwge vredestad,dat Woord, voor eeuw aan eeuw onfeilbaar neêrgeschreven,die Schrift, door d’ eeuwgen Geest Zijn’ heilgen ingegeven!Het zout by vreugde en vreê, het zoet by kamp en kruis,de vraagbaak van uw hart, het wetboek van uw huis,de noordstr, die op aard uw weg en gangen regelt,’t bewijs der erfnis, u verzekerd en verzegeld,’t getuignis van den Heer, wiens vlekloos offerbloedvoor hart en huis by God gestaâg verzoening doet!Met door Zijn Woord en Geest steeds versch hergeven krachtenwelzalig die Hem dient! welzalig die Hem wachten!

Heil Bruidegom! heil Bruid! Wy dragen met u roemin ’t geen Gods gunst u schonk, uw echtheil is geen bloemdie eerlang weêr verwelkt, maar vrucht bedaauwd beregenddoor stille zielsgebeên, en zóó van God gezegend,(dus zij ’t) niet voor een tijd, maar voor eene eeuwigheid.

Haar oog, haar ziel, hangt drijvende aan zijn lippen;Zijn stemgeluid is enkle tooverzang:En mocht die ziel met hem te samenglippen,Geen pijn, geen leed, viel ’t teedre hart te bang.ô Zalig dan, als welgestemde zielenZich dus verstaan! o Zalig dan het licht!De Huwlijkskar op diamanten wielenSpreidt al zijn glans voor haar verrukt gezicht.Gelukkige, zie daar den zegewagenVan reine Min! treed op als teedre Bruid!Een tortelpaar, in dat gareel geslagen,Ontvoert u de aard, en alle smart heeft uit.

Gheeft dy de swackheyt toe van u lieve Mannin,Soo sal de een jonst de ander brenghen in,Soo sal sy uyt d’eene deucht veel and’re deuchden vloeyen,Soo sal de goedheyt Gods u doen In liefden bloeyen,Soo sal de seghen rijck van voorspoet en van vreeDen Heer u voeren t’huys: God is de liefde mee.